Sinabi ng isang matandang ermitanyo na ang tanging lunas sa sakit ng hari ay ang awit ng Ibong Adarna. Ang mahiwagang ibong ito ay matatagpuan sa Bundok Tabor, ngunit pito ang anyo nito at nakamamatay ang kanyang awit kung hindi handa ang nakikinig. Una naming naglakbay si Don Pedro. Binigyan siya ng hari ng kabayo, pagkain, at pera. Matapos ang ilang araw, narating niya ang Bundok Tabor. Nakita niya ang punong Piedras Platas kung saan dumadapo ang Ibong Adarna. Ngunit sa halip na maghintay nang may pag-iingat, nakatulog si Don Pedro dahil sa pagod. Dumating ang ibon at inawit ang kanyang awit. Dahil hindi handa si Don Pedro, naging bato siya.
Sinunod ni Don Juan ang lahat ng tagubilin. Nahuli niya ang Ibong Adarna at bumalik sa ermitanyo. Ngunit bago siya umuwi, hiniling niya sa ermitanyo na buhayin ang kanyang mga naging batong kapatid. Iwinisik ng ermitanyo ang mahiwagang tubig sa mga bato, at muling nabuhay sina Don Pedro at Don Diego. Magkakasamang naglakbay pabalik sa Berbanya ang tatlong prinsipe. Ngunit inggit at selos ang namayani sa puso nina Don Pedro at Don Diego. Habang natutulog si Don Juan sa isang balon, kinuha nila ang Ibong Adarna at iniwan ang kanilang nakababatang kapatid na nakakulong sa malalim na balon. Ibong Adarna Story Tagalog Buong Kwento
Narito ang isang sanaysay na nagsasalaysay ng buong kwento ng sa Tagalog. Ang Buong Kwento ng Ibong Adarna Ang Ibong Adarna ay isang kilalang korido sa panitikang Pilipino na puno ng mahika, pakikipagsapalaran, pagtataksil, at pag-ibig. Ito ang kuwento ng tatlong prinsipeng naghahanap ng mahiwagang ibon upang magamot ang sakit ng kanilang amang hari. Simula: Ang Sakit ni Haring Fernando Noong unang panahon, may isang kahariang tinatawag na Berbanya. Ito ay pinamumunuan ni Haring Fernando at Reyna Valeriana. May tatlo silang anak na lalaki: sina Don Pedro (panganay), Don Diego (pangalawa), at Don Juan (bunso). Isang gabi, nanaginip si Haring Fernando ng isang masamang panaginip. Labis siyang nabagabag kaya siya nagkasakit nang malubha. Walang manggagamot na makapagpagaling sa kanya. Sinabi ng isang matandang ermitanyo na ang tanging
Hindi nagtagal, sumunod si Don Diego. Pareho rin ang kanyang sinapit—nakatulog din siya at ginawang bato ng Ibong Adarna. Bilang huling pag-asa, nagpaalam si Don Juan sa kanyang mga magulang. Bagaman nag-aalala ang hari at reyna, pinayagan nila siya. Sa kanyang paglalakbay, nakasalubong niya ang isang matandang ketongin na humihingi ng limos. Dahil mabuti ang kanyang puso, binigyan ni Don Juan ang matanda ng tinapay at tubig. Nagpasalamat ang matanda at ito pala ay isang ermitanyong nagkukunwari. Tinuruan niya si Don Juan kung paano mahuhuli ang Ibong Adarna nang hindi naging bato. Binigyan siya ng hari ng kabayo, pagkain, at pera